Kalle & Mônners: Spaaglfeschd
Kalle: Oschou Mônners, alles glaa?
Mônners: Säwuss Kalle, dônkschee – e klôh bissl bessa unn isch meest graische. Wu rennschden du Sômsdaagsmôjens schun sow frieh he?
Kalle: Heit fengt doch dess Spaaglfeschd ôô unn dou wolld isch schnell mol naus uff die Haad unn dôrd denn Urschbrungsschdôh orra die Grindungsurkund vun unsamm Feschd suche.
Mônners: Wiesou uff de Haad? Des Spaaglfeschd iss doch in de Inneschdadt?
Kalle: A du Simpl, weeschd du des dônn nit? In de dreißischer Joahn waa die Spaagläänd, weje demm guure Borrem, uff de Haad. Ma hodd mim Beehnsche denn Spaagl noch Lômbadde gebroochd, wuhra dônn aa in ônnare Schdedte ausgeliwwat worre is. Unn ôm Enn vun de Sesong henn die Baure unn die Änndehelfa im Gaschdhaus Haad e Spaaglkerwe gfeiat. Sou hodd sisch des erschde Spaaglfeschd entwiggeld, dess wu dônn am Sibbzeehnde Seggsde Neunzehvieredreißisch zum erschdemool sou rischdisch gfeiat worre is.
Mônners: A dess hewwisch ah nit gewissd. Awwa doudefiar waas isch, dass der domohlische Bojemôschda Doggda Kehler des Feschd ereffnet hodd.
Kalle: Ajo unn Neunzehneunundreißisch hemma erschdmool, bedingt dorsch den domoolische Krieg, des ledschde Feschd katte. Erschda Neunevädzisch isses wirra weirragônge middem Feschd.
Mônners: Wass du alles waaschd! Isch kônn misch awwa ôn Zeire äinnern, dou sinn uffem Spaaglfeschd sogar die Jacob Sisders, de Hoinz Schenk, de Billy Mo orra die Kaddel uffgedrere.
Kalle: Inja. Dess waa dônn uffem Sedônsblatz. S’hodd aa noch en Spaaglfeschdumzug gewwe. Zômme midde Mônnschafd vum Wassaschbôddvaroin hewisch sogaa selwat mitgemachd. Neunzehvieresibzisch iss dônn in de Hall vum Reid- und Faahrveroin gfeiat worre. Unn Viereachdzisch in de Hôns-Peiffa-Hall. Ach unn Fümfesechzisch hemma dônn aa unsa erschdie Spaaglkenischin katt. Die Karin die Erschd.
Mônners: Awwa jetzad isses doch wirra in de Schdadt? Isch wollt ma nemmlisch die Kreenung vun unsare neie Spaaglkeenischin ôgugge.
Kalle: Ajo! Des waa ôfach zu weid drauß fa die Leit unn dôndeweje hodd ma in zentrale Punkt gfunne, rund um unsann Schillablatz!
Mônners: Dônn kenne ma wirra drei Daag ausgiewisch feian. Isch däff desjoar nit denn Fassbierôhschdisch verbasse.
Kalle: Jetztad sinns jo blouß noch drei Daag. Vierefuffzisch hodd ma soga mol Neun Daag ausgiewisch gfeiat.
Mônners: Uuglaublisch unn du sieschd, obwohl dess blouß drei Daag sinn, gibts imma wirra e paar Ôhwohna, die wu sisch bam Ordnungsômd unn bei de Bollizei iwwa die Jacht beschwean.
Kalle: Debei weeß ma doch, dass es imma ôm zwedde Wocheenn im Juni schdattfindt unn kônn siach druff oischdelle.
Mônners: Bessa wers, die deeren sisch nit sou ôschdelle. Iwwaraal wädde mol gfeiat. Unn s’iss doch veel scheena unn macht mee Vagniesche mitzufeiann, als wie die Bollizei ôhzuruufe.
Kalle: Des schdimmt, doodriwwa sollden die, wu’s schdeerd emool noodenke. Des Spaaglfeschd iss ôhfach e groußes Schdigg Kuldurguud vun Lômbadde unne hävorragendie Meeglischkeid dä Begegnunge unn vum gejeseidische Kennelänne.
Mônners: Ja, wônn isch Spaaglfeschd heer, kumm isch glei ins Schwääme. Gebrennde Mônnle, Zuggawadd, Dose und Pfeile wääfe. Maachebrood unn Lose ziehe, farren Teddiebää zu gewinne.
Kalle: Unn’s hodd soggaa mool Spaagleis gewwe unn de Kochglubb „Die Spaaglkesch“ iss weid iwwa die Grenze vun de Region bekônnd worre.
Mônners: Seide paar Joahr gibts aa denn Lômbadda Spaaglscheelwettbewääb. Du waaschd doch ledschd Joahr aa debei unn bisch in de Vorrund ausgschiere.
Kalle: Awwa isch hebb misch aag Ôhgschdrengt, irgendwie hewwisch des Scheijle nit sou rischdisch hieegriggd. Bis uff de linke Daume, den hewisch aus Verseeh mitgescheijld
Mônners: Audsch! Awwa wônns ums Esse gônge weer, heedschd beschdimmd gewunne.
Kalle: Keend soi, awwa’s geijd jo nit drumm zu gewinne, sondann dass ma middmachd unn Schbaß debei hodd. Es iss im Leewe wischdischa, nit imma de Siega orra de Gewinna zu soi, sondann die Haubdsach iss, dass ma sisch debei wohlfiehld unn sisch selwat dreu bleibt.
Mônners: Dess is rischdisch. Awwa jetzad hewisch rischdisch Luschd kried, emool selwat mitzumache unn Schbaß fa die Zuschaua unn fa misch debei zu hôô.
Kalle: Dônn rood isch da noch vôhää ônnre Abodeek vorbei zu geh unn e groußie Paggung Hônsaablaschd zu besôôge.
Mônners: Brauch isch nit. Isch hebb vum Schaffe e scheenie, dieggie Hôrnhaud ôn de Poude. Dou geijd so schnell kô Messa dôrsch.
Kalle: Jetztad muss isch awwa schnell hôhm, wallisch noch fuffzeh Killo Spaagl besôôge muss.
Mônners: Warum dess? Willschds bamm Schbaaglscheijlwettbewääb in demm Joahr wir mool vasuche?
Kalle: Nôô, awwa isch hebb ôm Spaagl scheijle rischdisch Gfalle gfunne unn will im Dreening bleiwe. Deshalb hewwisch mô Familie unn e paa Froinde zum Spaaglesse oigelaare. S’gibd dradizionell Lômbadda Spaagl, midd Kottledd unn Kadoffl. Dezu e scheenie Mehl-Sôhne-Soos.
Mônners: Heer uff! Meer leefd jetzad schunn S’Wassa im Maul zômme. Kalle, wônn isch denn Grindungsschdôh gfunne hebb, kumm isch glei vorbei. Isch bring aa in guure Riesling fad die Geschd mit!
Guud dass ma minônna gebabbeld henn.
Kalle: Gud, dass ma uns g’seh henn!
